Kloofwandeling

Dag 6 Donderdag 9 oktober

Vroeg op, 6.15 uur ontbijt met dit keer een lekker ouderwetse griesmeelpap, fruit en een soort van oliebol. Lunchpakketten klaar maken met pannenkoek, quiche, brood, fruit en ei. Onder leiding van Mozes beginnen we aan de wandeling naar de kloof. Onderweg zien we in een Maasai-dorpje een kleuterschooltje in een hut, in de palle zon geeft de hut net voldoende schaduw voor de 8-10 kinderen en de juf. Het schooltje heeft zo te zien een bord(je) waarop wat geschreven kan worden en “that’s it”, wat een contrast met Nederland. Verderop schoenen uit en de rivier Engera Sota oversteken. In het rulle zand klimmen we verder naar het begin van de kloof. Af en toe een kleine pauze om van het uitzicht en de hoogte te genieten. Tijdens de kloofbeklimming zijn er een paar pittige stukken, zeker in het begin loop je hier nog wat onzeker, maar we krijgen prima begeleiding van Frank, Mozes en John. Al snel blijkt waar we deze moeite voor doen… te midden van de hoge bergen getuigen groene palmbomen van water, verderop is een regengordijn, heel mooi maar wel veel “slippery stones”, “pole pole” (rustig, pas op). Iets verder wacht ons een lastig punt, zonder steunpunten ca. 2,5 meter omhoog door een smalle gleuf, een helpende hand van Mozes biedt gelukkig uitkomst. Rond half 11 bereiken we het “paradijsje”. De plaats waar het water vanuit het hooggebergte, o.a. Ngorogoro, naar beneden stroomt. Prachtig uitzicht met kleine en grote watervallen en veel groen. Mooie plaats om te lunchen en uit te rusten. Na ruim een half uur gaan we weer terug, de vermoeidheid begint bij sommigen wat toe te slaan… Deden we eerst nog bij een wateroversteek de schoenen uit, denken we nu iets makkelijker… natte schoenen worden vanzelf toch weer droog?! Af en het geluid van een wegglijdende voet… En dan nog zo’n heerlijke afdaling waar je je nauwelijks kunt vastpakken en dus moet vertrouwen op de helpende hand van een Maasai, heel fijn, maar uiteindelijk dalen we allemaal moe, maar voldaan af naar Lake Natron Tented Camp. In de bar nemen we een welverdiend en koud drankje, zalig! Rond 14.30 uur vertrekken we met 4 dames en gids Thomas naar een lokale Maasai-markt. Dit is een waar feest, de dames in hun mooiste kledij met prachtige sieraden en de mannen dronken van het banenbier. De marktwaar bestaat voornamelijk uit kleding, kralen, sieraden en voedsel. Verderop krijg ik behoorlijk grote oorbellen aangeboden, ik leg uit dat dat niet in mijn oren past, geen probleem… dat kan ter plekke in een hutje verderop worden geregeld. Nee bedankt, doe me dan maar liever een armband van stekelvarkenpennen. Thomas ontpopt zich die middag tot een heuse fotograaf! Hoe zouden wij reageren als je een digitale camera in je handen krijgt die je nog nooit gezien hebt en waarvan je niet exact weet hoe dat werkt? Van dit moment genieten we nog lang na; schots en scheve foto’s, niet al te duidelijk, maar een heel gelukkige Thomas, tenslotte is hij degene die met toeristen naar zijn eigen dorp komt en dan ook nog foto’s mag maken, geweldig! Als Thomas later nog een malt biertje krijgt is hij helemaal de koning te rijk, zorgvuldig gaat het flesje in een tasje, die bewaart hij voor thuis… Hoe snel kan iemand gelukkig zijn? Daar kunnen wij met z’n allen echt nog veel van leren. Als we terug naar de camping lopen zien we onze gids John, onherkenbaar verkleed, fris gewassen, keurig gekleed in een spijkerbroek en wit overhemd, klaar om in de bar van de camping te gaan werken. En wat ik me dan afvraag: hoe kan zo’n wit overhemd hier wit blijven met al dat stof en waarschijnlijk niet eens een kledingkast? ’s Avonds worden we vermaakt met een dans van de Maasai. De krijgers springen zo hoog mogelijk om indruk te maken op de meisjes, de meisjes laten kettingen bewegen om hun nek. De mannen maken lage tonen, terwijl de meisjes een vrolijke hoge noot zingen. Het is een rituele dans bedoeld om te vermaken en een partner te vinden. Een mooi detail om te onthouden van vandaag: een Maasai met z’n oorlel over z’n oorlel geslagen…dat kunnen wij niet nee.