Met de Truck een zware tocht naar Wasso

Dag 7 Vrijdag 10 oktober 

Rond 7.30 uur ontbijt, dit keer met roerei, worstjes, geroosterd brood en fruit. Om 8.30 uur vertrekken we richting Wasso. Met de truck beklimmen we de westzijde van de oostelijke slenk van de Rift Vallei, veel gehobbel en scherpe bochten, prima stuurwerk van de chauffeur! Boven op de rotsen heb je een prachtig uitzicht op Lake Natron en de omgeving. Gedurende de rit kleurt de omgeving steeds groener, het gebied van de Maasai gaat over in het gebied van de Sonjo. Sonjo dragen soortgelijke gewaden als de Maasai, alleen dragen zij i.p.v. een speer een pijl en boog en zij leven van de landbouw i.p.v. dat ze met het vee rondtrekken. Onderweg zien we nog een vrouwtjes Kudu en een secretarisvogel. Rond 12.30 bereiken we de camping. De voorzieningen zijn primitief; geen stromend water, dit wordt dus met een grote kar met daarop vele jerrycans gebracht, 2 hurktoiletten en 1 douche. Het douchewater stroomt vanuit een grote tank langs een olievat waaronder een vuurtje gestookt kan worden en op deze manier is er dus warm(er) water. In de loop van de middag gaan we naar Wasso. Hier bezoeken we het lokale ziekenhuis, heel indrukwekkend. Als we vragen of we rond mogen kijken, krijgen we een rondleiding aangeboden door dokter Frank, aangezien hij het erg druk heeft neemt tandarts Kenn het later van hem over. Het ziekenhuis ziet er voor Afrikaanse begrippen best netjes uit, het ruikt hier en daar zelfs naar ontsmettingsmiddelen. Met de privacy van de patiënten wordt weinig rekening gehouden, overal worden deuren open gedaan, ongeacht of er een patiënt op consult of onder behandeling is. Jaarlijks sterven zeker 2 miljoen mensen aan malaria, 1 op de 5 kinderen sterft voor het 5^e levensjaar. Trieste getallen. De aanwezigheid van dit ziekenhuis is dus heel belangrijk. In het ziekenhuis wordt veel aandacht besteed aan HIV, voorlichting, consultatiebureau, vaccinaties etc., maar het is niet te vergelijken met een Westers ziekenhuis. De apparatuur waarover het ziekenhuis beschikt is oud en beperkt, maar het is een begin… Tandarts Kenn laat ons trost zijn kamer zien. Naast hem is de afdeling fysiotherapie, even een kijkje nemen natuurlijk, ook hier geldt de middelen zijn beperkt. Omdat er geen fysiotherapeut is, neemt tandarts Kenn deze functie voor zijn rekening, tja beter iemand met enige kennis dan helemaal niemand. Met gemengde gevoelens verlaten we het ziekenhuis. Lopend gaan we terug naar de camping. Vanwege te nat hout hangt er ’s avonds een rookgordijn rond het kampvuur.